شهر سوخته

پیاده شو آخرشه

2011-05-26T08:42:00.000-07:00

حال من شده مثل این آهنگ بنیامین که هی می گه از دلم پیاده شو آخرشه ، بعد می گه نه بمون ، نه برو ... خلاصه اینکه وقتی تکلیف تو با خودت روشن نیست معلومه که با مردم هم روشن نمی شه خودتم نمی دونی چه خاکی قراره بریزی توی سر خودت بعد یکی دیگه رو می کشی دنبالت که چی ؟ که بگی نه بمون . نه برو . خب بابا بره یا بمونه ؟

ولی از اینجاش خیلی خوشم می یاد که می گه از دلم پیاده شو آخرشه ، یاد این راننده تاکسی هایی می افتم که با آدم لج می کنن وسط راه می گن اصلا پیاده شو آبجی اخرشه . خب اون بدبخت هم کلافه می شه دیگه از بس تو گیجی ، آدرسُ مثل همیشه گم کردی می خوای از حافظه نداشته ات استفاده کنی به یارو گیر می دی . بپیچ سمت چپ ، نه نه ، سمت راست مستقیم برو ، آخ رد کردیم . انقدر راننده بدبخت رو دنبال خودت تو خیابون می کشی که یارو می زنه رو ترمز می گه : پیاده شو آبجی پیاده شو آخرشه ...

اینجاشو خیلی دوست دارم که می گه : از دلم پیاده شو آخرشه . عاقبت هر کس که آدرس ُ گم بکنه و هی آدرس عوضی بده همینه

2011-04-14T12:19:00.001-07:00

منم جنون نوشتن گرفتم نه اینکه فکر کنی پروانه ها اومدن سراغم . نه بابا دیگه نه پروانه ایی هست نه ماهی نه جنگلی که سبز شده وسط خونه جنگل این بار سبز شده وسط مغز من فقط نمی دونم چرا جنگل اش انقدر تاریکه ... مگه خفاش ها توی غاز نیستن ؟ پس چرا جنگل وسط مغز من پر شده از خفاش و جغد و هر چی حیوون شومه ؟

پایان ناخوش

2011-04-14T12:16:00.000-07:00

خیلی سخته آخر قصه رو بدونی ... همه لذت سکانس های خوب ، پلان های ناب و لحظه های جذاب له می شه تو التهاب آخرین سکانسی که نوشته شده و ... نوشته شده ؟ آره شده و این یک پایان خوش نیست ... نه نیست

2011-04-10T08:42:00.000-07:00

دلم واسه وبلاگ نویسی تنگ شده نه اینکه کسی بخونه نه اینکه اصلا بخوام کسی بخونه می خوام یه جا بنویسم که هیچ کس نخونه ... کجا بهتر از وبلاگ که دیگه اصلا کسی یادش نیست همین وبلاگ یه روزی یه بخش مهمی از زندگی همه ما بود، حالا که کسی بهش سر نمی زنه هوس کردم بنویسم مثل نوشتن توی دفتر یادداشت و بعدم سوزوندش ...

پشت پرده کاخ گلستان

2010-11-07T06:48:00.000-08:00

زیر نور شمع

2010-10-09T00:37:00.001-07:00

خانه فروغ

2010-10-04T13:28:00.000-07:00

تنها چراغ روشن گورستان ظهیرالدوله چراغ خانه فروغ بود
پ.ن
کدوم آدم عاقلی دوربین اش و تو گورستان افتتاح می کنه ؟

یه جای دنج

2010-10-04T12:33:00.000-07:00

جایی که ایستادم برای گرفتن این عکس پاتوق همیشگی ما بود (من و رزیتا)با اینکه منظره یه شهر پر هیاهو و شلوغ و می شد از اونجا دید اما خود کوچه دنج و خلوت بود اینجا نمای تهران از پشت خونه ماست یه جای دنج یه گوشه خلوت از یه شهر شلوغ

عجب !!!

2010-09-05T12:29:00.000-07:00

می گن همه چیز با گفتمان حل می شه . شد دیگه پس از نگاشتن نامه به جناب فیلترینگ و پرسیدن احوالش در پست قبلی از این صفحه رفع فیلتر شد حالا تا فردا خدا بزرگه

جناب فیلترینگ حال شما خوبه ؟

2010-09-04T13:14:00.000-07:00

با عرض سلام و ادب به برادران بزرگوار فیلترینگ
سوال بسیار مهمی برام پیش اومده اونم اینکه خداوکیلی شما حالتون خوبه انشالله؟
اصلا به پست های این وبلاگ بنده نگاه کردید که همین جوری از سر تفنن و بیکاری زدید فیلترش کردید؟
یه کلمه حرف سیاسی ؛ اجتماعی ؛ تند بر ضد یا عیله شخص شخیص خاص یا خبری تازه تحریک ، براندازی ، جنگ نرم ، جنگ سرد و ... تو این وبلاگ بود ؟
با فیلتر شدن این وبلاگ نگران احوال شمام که خدایی نکرده دچار خطای دید شده یا زبونم لال سر حال نباشید
این مانور اقتدار سایبری شما بنده را حسابی سر ذوق آورده به یادم آورد وبلاگی هم دارم که خدا به خیر کند سالی ماهی سری به آن می زنم
مثل داستان فیلتر شدن سایت آفتاب در برخی سرورها است که همه سایت را بدون فیلتر رویت می کنند اما برخی کاربران امکان دسترسی بدون فیلتر به سایت را ندارند
خلاصه اینکه حسابی ما و شما سرکاریم شما البته بابت سرکار بودن نانی می خورید و ما از این سرکار بودن پشیزی هم دستگیرمان نمی شود
همه اینها را نوشته ام تا احوالی پرسیده باشم بابت فیلتر شدن وبلاگ متروک و بی بازدیدم حسابی نگران احوالاتتان بودم همین

برای یک همکار خوب

2010-08-08T05:44:00.000-07:00

روز خبرنگار روزی است که بابت کشته شدن یکی از ما به نام ما ثبت شده بگذریم از ناله های این روز که یادمان می آورد نه روزنامه ایی داریم نه صنفی نه انجمنی نه خانه ایی و حتی برخی از ما نه آزادی
مدتی بود دلم می خواست از همکار و برادری بزرگوار بنویسم که در این دنیای رفتار غیر حرفه ایی و بی اخلاقی اپیدمی در نیمچه فضای باقی مانده مطبوعات حضورش دلگرمی است قابل تقدیر
رضا ظریفی را می گویم
از سال گذشته تا امروز هر کجا که بودم ماهی چند مرتبه حتی گاهی یک بار برای ظریفی و صفحات اش در همشهری از میراث فرهنگی نوشتم حوزه دردناکی که گویا ضد فرهنگی ترین مدیریت موجود را یدک می کشد هر چند از گذشته هم سازمان انتقاد پذیری نبود اما در این یکسال نوشتن ما از میراث در همشهری بدتر هم شد و به واسطه وابسته بودن روزنامه به شهرداری و دعواهای سیاسی فحاشی را هم به جوابیه های قبلی افزود .
در این مدت فحش کم نخوردیم جوابیه کم ندیدیم و چه تهمت ها که تنها به آن لبخند زده گذشتیم
اما این برادر ظریفی از آن موجودات دوست داشتنی است که باید منشور اخلاق حرفه ایی را از روی برخوردهای سنجیده و متین اش نوشت
هرگز در این جوابیه ها و فحش ها که بسیاری از آن به دیگری بود نه به خودش شانه خالی نکرد و هیچ کاسه ایی را بر سر نویسنده گزارش نشکست . هرگز بی اجازه نویسنده تیتری را جا به جا نکرد اگر هم سردبیری چنین کرد این ظریفی بود که عذر خواست
اگر امور مالی همشهری کوتاهی کرد باز هم او ابراز شرمندگی کرد
نمی فهمم چطور می شود این همه صبور بود انقدر که دلت بخواهد هر کجای دنیا که باشی تا ظریفی هست ماهی یک گزارش هم که شده برای همشهری بنویسی
این برادر ظریف ما متانت اش را تاجایی پیش برده که هر از گاهی دوست داری سر به سرش بگذاری حتی اگر از تغییر تیتر دلخور هم نیستی پشت مسنجر شکلک عصبانی برایش بفرستی که چرا سردبیر شما تیتر ما را تغییر داده و او هم موضوع را جدی بگیرد و با شکلک ناراحت و گریه عذر خواهی کند و تو هی با خنده بیشتر اذیت اش کنی آخر سر بگویی برادر بی خیال تیتر فدای سر شما مگر ما چند برادر به ظریفی شما داریم
به هر حال بعد از این همه نالیدن از بی اخلاقی و رفتارهای غیر حرفه ایی بی انصافی بود ننوشتن از آدم هایی که نقطه وصل تو می مانند با روزنامه نگاری
برادر ظریفی دیروز شما مبارک

دهنم سرویس شده

2010-08-03T04:27:00.001-07:00

چند روزی است دقیقا می توانم جمله : دهنم سرویس شد یا جملات مشابه چون : دهانت سرویس و دهن کسی سرویس شده را ترجمه کنم .

دهن من سرویس شده است نه توسط گزمه های شهر و نه رئیس دولت مهرورز نه از خواندن اخبار مربوط به اوضاع شهر که توسط موجود پلیدی به نام دندانپزشک که برای سرویس کردن دهان مردم پول هم دریافت می کند آن هم رقم هایی اشک انگیز
حالا می توانم ادعا کنم نه تنها دهنم سرویس شده که عابر بانکم نیز سرویش شده و چنان درد می کند که درد فک و لثه هایم را از یاد برده ام .
من سوال بزرگی از خداوند دارم که شما که پدر جان دندان دادی خب چرا اینجوری؟ حالا اینجوری اش را دادی پول سرویس شدن را هم می دادی
خلاصه اینکه خداوند هیچ بنده ایی را به درد دندان و درد عابر بانک پس از رسیدگی به درد مربوطه دچار نفرمایند انشالله

2010-08-03T04:27:00.000-07:00

چند روزی است دقیقا می توانم جمله : دهنم سرویس شد یا جملات مشابه چون : دهانت سرویس و دهن کسی سرویس شده را ترجمه کنم .
دهن من سرویس شده است نه توسط گزمه های شهر و نه رئیس دولت مهرورز نه از خواندن اخبار مربوط به اوضاع شهر که توسط موجود پلیدی به نام دندانپزشک که برای سرویس کردن دهان مردم پول هم دریافت می کند آن هم رقم هایی اشک انگیز
حالا می توانم ادعا کنم نه تنها دهنم سرویس شده که عابر بانکم نیز سرویش شده و چنان درد می کند که درد فک و لثه هایم را از یاد برده ام .
من سوال بزرگی از خداوند دارم که شما که پدر جان دندان دادی خب چرا اینجوری؟ حالا اینجوری اش را دادی پول سرویس شدن را هم می دادی
خلاصه اینکه خداوند هیچ بنده ایی را به درد دندان و درد عابر بانک پس از رسیدگی به درد مربوطه دچار نفرمایند انشالله

لبخندی در امتداد فاصله ها

2010-07-20T11:22:00.000-07:00

این روزها در آزمون صبوری و تحمل شرکت می کنم آزمونی که تمام نمی شود از زمین و زمان برسرم می بارد و مادامی که با لبخند و آرامش از کنار این مشکلات نگذرم به نظرم ماجرا ادامه خواهد داشت .
از شکستن دندان جلویی بگیر تا جا ماندن از پرواز تا گم شدن یک چمدان . از گرمازدگی بگیر تا بستری شدن قوم و خویشی که بیشتر رفیق است تا فامیل در سی سی یو صحنه باور نکردنی کبود شدن صورت اش و فاتحه ایی که در دل خواندم. باور اینکه دم بعدی را بازدم می کند از ذهنم هم نمی گذشت همه و همه اتفاق افتاد و من فقط نگاه کردم . یک قطره اشک هم بر رخساره ام جاری نشد.
آنقدر صبور شده ام که در برابر دریا ایستادم و اشک نریختم همان دریایی که علی کوچک ما را ربود علی نشست کنار من و با هم به موج های پریشان دریا نگاه کردیم از دل تنگی هایش گفت و من در آغوشش گرفتم نه دیگر اشکی به چشم من جاری نمی شود دیگر با دیدن نارفیقی بغض نمی کنم حتی از راندن در اتوبان خاطره ها در نیمه شبی تب دار هم جز خاطره چشم های آبی سگ داری که برای همیشه به روی ام بسته شد چیزی باقی نمانده است . اشک من تمام شده و تنها لبخندی بر لبم جاری است از همه نامردمی های روزگار فاصله ها را نباید از بین برد فاصله ها خوبند با فاصله است که می شود آدم ها را دوست داشت می شود با فاصله زیاد از آدم ها ایستاد و با فاصله زیاد به گذشته نگاه کرد فاصله گرفتم از رفاقت از اشک از دوستی از آدم ها این روزها همه را از همین فاصله دور دوست دارم و با لبخند به همه اتفاقات خوب و بد نگاه می کنم نه با غم و مصیبتی ضجه می زنم نه با جشن و شادی دیگر هلهله می کنم من از این فاصله دور به همه دنیا ، خاطرات خوب و بد و همه آدم هاش فقط لبخند می زنم و می گذرم با چمدانی در دست و در انتظار اعلام ساعت پرواز

حریم خصوصی من کجاست ؟

2010-07-09T10:06:00.000-07:00

مدتهاست نه وبلاگ نویسی مثل قبل برایم لذت بخش است نه وبلاگ خوانی هنوز از دلیل این امر مطمئن نیستم اما دلم برای روزهای بلاگفا و نوشتن های پی در پی از زمین و زمان تنگ می شود .
شاید گسترش عضویت در شبکه های اجتماعی ، شاید حوادث ناخوشایندی که خودسانسوری نکبت باری را به جامعه وبلاگی تحمیل کرد شاید مسدود شدن یک شبه وبلاگ هایی که دوستشان داشتیم نمی دانم اصلا نمی دانم چرا اینطور شد اما دیگر وبلاگ و وبلاگ نویسی و وبلاگ خوانی آنچه به این نوع از ارتباطات مربوط می شود را مثل قبل دوست ندارم
شاید یکی از دلایل اش همین رصد شدن باشد توسط برادران گمنام و خوش نام که چپ و راست در حال سرچ کردن نام ات هستند که خدایی نکرده مبادا بادی از نشیمن گاهت خارج شده باشد و آنها بمانند در بی خبری
این روزها وبلاگ و بلاگ نویسی را دوست ندارم چون احساس آدمی را دارم که نشسته بر مستراح و دارد زور خودش را می زند و یکی بی در زدن و یالله گفتن وارد می شود و تو یک مرتبه می بینی شاش بند شدی
این روزها به فضای خصوصی بیشتری احتیاج دارم در فیس بوک هم تعداد زیادی از آدم های ناشناس و دوست نما را بلاک کرده ام نه اینکه مشغول کار خاصی باشم نه این روزها به دنبال حریم خصوصی می گردم حریمی امن که نه از رصد شدن خبری باشد نه از کنجکاوی بی امان دوستان ظاهری خبر نبودنم را هم نه تکذیب می کنم نه تایید می خواهم حریم خصوصی ام را حفظ کنم حریمی که فقط من و تعداد اندکی تاکید می کنم تعداد اندکی به آن اجازه ورود دارند می خواهم مدتی آسوده باشم و در امان از نگاهها و کنجکاوی های ادم ها جالب اینجاست این روزها آنهایی که خودشان به من دسترسی ندارند واسطه می تراشند و من در پاسخ واسطه ها هم باید به حذفشان بی اندیشم

* این نوشته حتی یکبار هم قبل از انتشار خوانده نشده است می خواهم چرک نویسی را در وبلاگ نویسی تجربه کنم نوشتن با همان حس و حال اولیه بدون در نظر گرفتن باید ها و نباید های دستوری همین

این انگلیسی زبان های بی ناموس

2010-06-16T05:51:00.000-07:00

داشتم برای پز دادن و کلاس گذاشتن که یعنی من دیگه آخر روزنامه نگار بین المللی هستم یه گزارش به زبان انگلیسی می نوشتم اونم چی درباره طرح حجاب و عفاف که اصلا چی هست
القصه تا اینجا را توضیح اضافه دادم که پس فردا کسی نگه فلانی با رسانه های بیگانه داره همکاری می کنه من و چه به همکاری با این بی ناموس ها
اصلا اصل ماجرا همین بود بی ناموس بودن انگلیسی ها ما کلی توی سر و کله خودمان زدیم و نتوانستیم بی ناموس و مزاحمت برای نوامیس و خیلی چیزهای دیگر را مستقیم ترجمه کنیم و مجبور شدیم از اصل به این بی ناموس ها بگوییم ناموس چیست ؟ مزاحم نوامیس کیست ؟ مانتوی چسبان و شلوار فاق کوتاه چه تحریکاتی را ایجاد می کند و ... این که گزارش مثلا 1000 کلمه ایی تبدیل شد به کتاب آموزش ناموس پرستی - چشم چرانی - تحریک پذیری زودهنگام و کلی مسئله بالای هجده سال دیگر که به همین دلیل هم بالای متن نوشتیم +18 برای انگلیسی زبان ها و البته مهمترین مسئله روز ایرانیان از بدو تولد

پی نوشت :
خودمم خسته شدم از بس درباره اتفافات مضحکه این چند وقت فکر کردم بی خیال شدم همه یاوه گویان و یاوه هایشان را به شرح ذیل پسر خوبمان پشمک حواله دادم و گذشتیم اصلا حیف من نیست که به جای آموزش مسائل شرعی و اخلاقی به این انگلیسی زبان ها بشینم به اراجیف خاله زنکی و پشت وانتی بعضی ها فکر کنم
یه جمله بگم به یاوه گویان همین کافیه :اين مهم نيست كه قشنگ نيستي... قشنگ اينه كه مهم نيستی -

یکی از دیشب اسمم و گذاشته جوجه بی همه چیز عاشق اش شدم بهترین توصیف و از من ارائه کرده قول می دم دیگه فقط بگم و بخندم و غر نزنم و ناله نکنم

این نیز بگذرد

2010-06-14T09:12:00.000-07:00

زمانه نه تنها در این یک ساله که از چهار شایدم پنج سال پیش شروع کرد به بازی کردن با من هر روز یه بازی تازه یه روز بازی کاری و حرفه ایی یه روز بازی رفاقت یه روز بازی سیاسی امروز هم که بازی خاله زنکی؛ دارم کم کم توی همه این بازی ها استاد می شوم البته از این آخری متنفرم اما چی کار می شه کرد ؟
هر کجای دنیا که باشی از دست بازی های زمونه در امان نیستی
امروز بازی خاله زنکی تهمت را چند روزی است دارم تجربه می کنم از طرفی جوابیه سازمان میراث فرهنگی به من و دوستانم تهمت توده ایی بودن می زند از طرفی برای شک و پرس و جو در خصوص یک خبر دوستی مثلا قدیمی آنسوی آب تهمت حکومتی بودن به من می زند فارق از اینکه این سوالات و ابهامات تازه برای یکی دیگر پیش آمده نه من از سوی دیگری در وطن مثلا همکاران دیگری تهمت خاله زنکی مسخره ایی را متوجه تو می کنند و تو یکباره می بینی دور تا دورت پر شده از حرفهای بی ربط به جای اینکه سرت گرم نوشتن و خواندن باشد قلب ات هزار پاره می شود

دلم هزار پاره شده از غم نبودن و ندیدن دوستهای واقعی و فاصله ایی که افتاده میان ما .
دلم هزار پاره شده از حرف های بی ربط و تهمت های نا به جا .
دلم هزار پاره شده از مرور خاطرات خوشی که انگار هزار سال است از من فاصله گرفته اند
دلم هزارپاره شده از اعتماد بیهوده به واژه مسخره رفاقت
دلم هزارپاره شده از بس سرم به کار خودم بود و سر همه هم به کار من بود

چند نفر از مدعیان دوستی همه اسرار زندگی ام را می دانند؟ حتما رفیق نبودند و لایق دانستن. اما از ندانسته هایشان افسانه می بافند و افسانه هایشان را خبری می کنند و جهانی خسته شدم از همه کس و همه چیز اما سکوت می کنم تا اگر خدایی بود خودش سکوت را بشکند اگر هم نبود که هیچ باشد به قضاوت و داوری زمان
آه این نیز بگذرد
تجربه ثابت کرده می گذرد و البته به قول دوستی ما غم های مهم تری داریم زمانه هم نگذشت ما می گذریم

از غربته تا وهم

2010-06-13T12:59:00.000-07:00

مدتهاست دلم می خواد یه چیزی بنویسم اما انقدر اتفاقات پراکنده افتاد که نمی دونم از کی و از چی بنویسم این شد که دو تا پست قبلی سر خودم و گرم کردم به ناگفته های تصویری بدجوری همه چیز در بخش روابط انسانی بهم ریخته یک سال گذشته انگار خیلی به همه ما سخت گذشته که دیگه تحمل خودمونم نداریم چه برسه به دوستی اما یادش به خیر سال پیش همه با هم بودیم برعکس امسال که هزار پاره شدیم بیشتر از اینکه غربت ما رو هزار پاره کنه مایی که یه روزی توی یک اتاق توی یه تحریریه دور یه میز می نشستیم خودمون این کارو کردیم به نظرم شرایط سخت مالی و کاری باعث شد دل خیلی ها از دوستان نزدیکشون بشکنه همه از هم طلبکار شدیم دنبال بهانه گشتیم برای لاپوشونی بی معرفتی هامون و دنبال دلیل گشتیم برای خالی شدن پشتمون از اونهایی که مثلا رفیق بودن نمی دونم تو این یه سال چندبار فروخته شدیم به چه قیمت چندبار قضاوت شدیم چندبار تهمت خوردیم چندبار جای یه دوست یه هم صنفی توی یه تحریریه به ناحق نشستیم از خون چندتا شهید راه آزادی گذشتیم برای معروف شدن خلاصه اینکه نسل ما نسل شاملوها نبود که حبس بکشد و باز مبارزه کند نسل ما نسل گلسرخی و میرزاده عشقی نبود نسل ما نسل دیگری است اصلا زمانه زمانه دیگری است فردگرایی بر جامعه گرایی پیروز شده و ما همه تنهاییم

گم می شوم

در ابری مبهم

در ناکجای غربته تا وهم

با من بگو

کجاست ؟

کجایم ؟

تنهایی عجیب در این پاییز در این شهر

چقدر خوبه که هستی

2010-06-08T13:34:00.000-07:00

بهترین خبر همین حضور و لبخند توست

بدون شرح

2010-05-31T12:29:00.000-07:00

آخرین ایستگاه ، آخرین پرواز

2010-05-29T08:42:00.000-07:00

این روزها فقط آینه راست می گوید اوست که وقتی در برابرش می ایستم سیمای زنی را نشانم می دهد که به باد رفته خودش و همه رویاهایش . جهان و هر چه در آن هست دروغ می گویند فردا روز دیگری نبود قطار ما هرگز به ایستگاه نرسید , هیچ بادگیری در برابر به باد رفتنم استفامت نکرد .
فروغ هم دروغ گفت پرنده که مرد کسی خاطره پرواز را به یاد نیاورد جهان زیاد دروغ می گوید من امروز تنها پشت یک پنجره بسته ایستادم تا با آخرین دود محو شوم از خاطره پرواز باآخرین دود این سیگار
دور شدن از این شهر شاید، اما کجا می شود دور شد از این تنهایی لعنتی که چسبیده به تن ات رهای ات نمی کند . من زنی را یافتم که رفتن اش نابودم کرد این حاصل همه جستجوهایم بود دیدن خودم و از دست دادن اش خودم و هزار رویای رنگی که رنگ دانه هاش را می بازد در میان هزار رنگی زندگی من مسافرم با چمدانی در دست و در انتظار اعلام ساعت پرواز شمعدانی از دستهام روییده و دستمال سفیدی که تکان می خورد برای آخرین مسافر شاید من باشم نوبت بعدی انگار نوبت پرواز به من نمی رسد گفتم پرنده که مرد کسی پرواز را به خاطر نسپرد .
مسافرم بی پرواز؛ مسافرم بی مقصد؛ مسافرم بی ایستگاه؛ منم تنهابا چمدانی در دست و دریچه ایی در مشت که خاطرات ام را به یاد می آورد و خنجری در پشت که رفاقت را .
مشت مشت کلمه خروار خروار واژه های ناموزون ریخته ام توی این چمدان لعنتی که بی هیچ وزن و قافیه ایی به جان هم افتاده اند .
جهان فریبمان داد ، شاعرها همه دروغ گفتند ما باختیم حتی اگر باور نکنیم و این سفر این تنهایی این شمعدانی این دستمال سفید و این آخرین دود تاوان باختن ما بود
ما باختیم می خواهی باور کن می خواهی بمان و اصرار کن فرقی هم نمی کند حالا که هست و نیست ات را باخته ایی چیزی باقی نمانده برای دوباره باختن.
از روی دست خدا هم که مشق نوشتیم مشق های پر از غلط بود ما مردود شدیم جهان برای آزادی پرواز جا نداشت تقصیر هیچ کس نبود
آهای بلند شو رسیدیم به اخرین ایستگاه چه بخواهی چه نخواهی ایستگاه آخر همین جاست محو شدن در آخرین دود این سیگار

جفت گیری امنیتی ...

2010-05-19T08:59:00.000-07:00

پونه گربه دختر عمه جان بارداره شواهد امر نشون می ده کار کار آقا پشمک سالار گربه هاس که با همه تفکیک جنسیتی ها و طرح های امنیت اجتماعی و گشت ارشادی خانواده و ... کار خودش و کرد درسته که داره سه تا توله گربه به گربه های فامیل اضافه می شه اما پیام اخلاقی این ماجرا همون انگشت وسطی بود که پشمک به هممون (مسئولین امر امنیتی خانواده) نشون داد که یعنی هرچقدر هم خودتونو جر بدید من کار خودم و می کنم .
از قدیم هم گفتن اگر کسی بخواد کاری بکنه می کنه بیخودی خودتونو جر ندید با شما هم هستم هااااا انگشت وسطی خیلی ها به افتخار شما این روزها بالاست :))

احمق ما مرده ایم ...*

2010-05-15T14:54:00.000-07:00

دیشب نمی دونم چی زده بودم چی خورده بودم ؟ حالا هر چی حتما تو عالم هپروت بودم چون طی یک اس ام اس به جواد که مثل من آویزون بود نوشتم : همیشه بعد از تاریکی مطلق آروم آروم خورشید طلوع می کنه ، هر چند شب ما یلداست اما اونم بلاخره صبح می شه .
این و خدا شاهده من گفتم مدارک زنده ایی از جمله جواد و حاج آقا که پاش همیشه رو سیمه موجوده فقط جای مسعود خالی بود که بگه :آفرین ، آفرین

امروز اما نه چیزی خورده بودم نه چیزی زده بودم . خود خودم بودم وقتی صدرا سوال تکراری اش را در مسنجر پرسید و گفت : مادر جان به نظرت آخرش چی می شه ؟
گفتم : آخری نداره دیگه احمق ما مرده ایم .
صدرا اصرار داشت که هنوز نمرده چون لابد اونم مثل دیشب من در عالم هپروت بود اما ما واقعا مرده ایم وقتی روزنامه نگاری روزنامه نداشته باشه یعنی چی ؟ یعنی احمق ما مرده ایم

وقتی در آستانه سی سالگی باید انشای قدیمیه : می خواهید در آینده چه کاره شوید را مشق می کنیم . وقتی می خواهیم بنویسیم روزنامه نگار اما هیچ کس نمی داند اصلا چنین شغلی هم بوده یعنی ما نمرده ایم ؟

* نام کتابی از رسول یونان

من دیگه نیستم ...

2010-05-12T23:43:00.000-07:00

* دستشویی در میدان نقش جهان که دل بسیاری از دوستان الخصوص بهنام جان را شاد کرده چشم هایش را به روی جهان گشود.

تنها چیزی که این روزها باعث تسکین آدم می شه مرور خاطرات خوش و امید به تکرار اونهاست . از ناله کردن خوشم نمی یاد اما کمی که دورو برت و نگاه می کنی می بینی ناله داره از در و دیوار می باره و تو هم کاری از دست ات بر نمی یاد جز زدن به کوچه علی چپ . منم الان اونجام تو کوچه علی چپ و هیچ راه تماسی با من هم وجود نداره نه تلفن ، نه اس ام اس ، نه ملاقات حضوری

شاید الان حبس خانگی باشم ، شایدم رفتم خارج شایدم کلاس گذاشتم !!! مهم اینکه دیگه نیستم نه رفیق دیگه نیستم . نیستم شایدم یعنی دیگه نیستم تو چرخه تکراری خریت خودم . چرخه ایی که هی تکرار می شه و بعد دیگران و مقصرش می دونم نه خودم مقصرم خودم اما دیگه نیستم رفیق .

هر آدمی یه قیمتی داره یکی ماهی 300 تومن می ارزه یکی ماهی یک میلیون تومن یکی هم ماهی ... یعنی انقدر زیاده قیمت ماهیانه اش که نمی شه جز رفاقت جور دیگه ایی پرداخت اش کرد . کم هستن این جور رفقا بهتر ؛ دورت هر چی خلوت تر اعصابتم آروم تر چندبار باید یه آدم چوب خریت تو رفاقت و بخوره ؟ ممکنه خیلی ها به خودشون بگیرن مهم نیست حتما رفقای 300 تومنی بودن که به خودشون می گیرن .

به هر حال دل چرکینی ام الان از چند نفری زیاده فقطم یه جور پاک می شه . که دیگه هرگز ریخت شونو نبینم نه ریختشونو نه پیامهای با واسطه و بی واسطه شونو آقا من دیگه نیستم من دیگه دولا نیستم تا شما دوست عزیز سوار بر بنده شده و خر مراد را به تاخت برانید حتی شما دوست عزیز . با شما هستم .

راستی یه جا دیگه هم نیستم : برای همکاری با نشریه یا هر کوفت دیگر دولتی هر چند از خود نشریه مربوطه تماس های مکرر داشتم اما یه احمق که نه سر پیازه نه ته پیاز هم در تلاش برای یافتن شماره بنده این نشریه رو بهانه کرده اما خر خودشه چون مدیران نشریه مربوطه خودشون شماره تماس بنده رو داشتن .

تنها جایی که خودم نیستم اما گزارش هام هست این روزها سایت آفتاب و روزنامه وزین همشهری صفحات وزین گردشگری و میراث فرهنگی است و البته تنها جایی که خودم هم هستم در برنامه های سفر یا گردهمایی های گروه 1+7 در ... است .

پی نوشت :

تمام سهم خشت های تاریخ (البته با اندکی سانسور) : http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=114453

خرداد پر از حادثه ایی در راه است

2010-05-09T12:20:00.000-07:00

5 هم وطن ایرانی به جرمی که تا آخرین لحظه حیات نمی پذیرند اعدام می شوند . عماد الدین باقی ممنوع الماقات و بد حال است . شیوانظر آهاری تحت فشار است حکم 6 سال حبس عرب سرخی تایید می شود و ... خبرهای بد دیگر را امروز در حالی مرور می کنم که بغض راه گلوم را بسته چرا که کسی نیست برای عاملان حادثه کثیف کهریزک حکم صادر کند و حق مردم را از سرکرده باند فساد فاطمی باز ستاند .
به جای دختران و پسران جوان که همه هیجان زندگی شان در این سرزمین خفقان و سیاهی رفتن به بام تهران و نظاره کردن شهر در میان تاریکی و ظلمت است عاملان تاریکی بازداشت نمی شوند .
دوباره جلوی بازداشت گاه وزرا پر شده از پدرها و مادرها جلوی اوین هم دسته ایی دیگر نشسته در انتظار و هم چنان عده ایی مامور تا در هر جای شهر که دلشان خواست تظاهرات برگزار کنند برای اعتراض به بد حجابی کسی هم نیست به جرم نداشتن مجوز کتک شان بزند خوب آنها مامور چنین حرکتی هستند تا برای بازداشت جوان ها سندی باشند بر اعتراض مردمی .
مردم را دیگر نمی شناسم مردمی که آنها می گویند را در کوچه و خیابان نمی بینم آنها مردم سفارشی هستند ملت گلچین شده مردم منتخب و ما ... با دیدن پلیس به جای احساس امنیت خوف می کنیم به جرم نکرده .
حال ما مطبوعاتی ها بدتر هم هست همه به هم سفارش می کنند کارت خبرنگاری ها را در پستوی خانه نهان کنید که مبادا به جرم تار مویی بازداشت شوید و با رویت کارت مربوطه به جرمتان افزوده شود چون اساسا روزنامه نگار بودن جرم بزرگ تری است .
هیچ کس جلوی فحاشی های فاطمه رجبی نمی ایستد اما جلوی تار موی دخترکی نوجوان صف می بندند همه مذهب آنها همین اندازه قدرت دارد که نبینند چرا که تا دیدند دلشان می لرزد از بس سست ایمانند .
تهمت زدن و اعدام حق آنهاست اما اعدام و حبس به واسطه شهادت پنج نفر در کهریزک حق مرتضوی ها نیست .
روزهای تاریک دهه شصت تکرار شده کمیته ؛ اعدام ؛ لباسهای سیاه ؛ مانتو های بلند ...
بوی خرداد می دهد این روزها و ما هم که به خرداد پر از حادثه عادت کرده ایم اما تا کی ؟ تا کجا ؟
وقتی زور آدم به این همه ظلم نمی رسد چه کار می کند جز در خود شکستن ؟

پی نوشت:
این هم از ایستادگی تحسین برانگیز فاطمه رجبی : http://www.aftabnews.ir/vdcc4xqo.2bqom8laa2.html

آغاز دوره پارینه سنگی دوم ...

2010-05-08T05:35:00.000-07:00

به لطف خدا همه مشکلات کشور حل شد . اول از همه که پشت گوشهایمان مخملی شده به پای صندوق های رای رفتیم و فکر کردیم خیلی مهم تشریف داریم بعد هم که رای هامان را نشمردند مدتی دست در دست باراک اوباماو بنیامین نتانیاهو داده و با جهل خویش مقادیری سطل زباله را به آتش کشیدیم که به لطف عمو قالیباف همه سطل های سوخته زود جمع شد و ما هم از برخورد نرم برادران شرمنده شده دست از شلاشت برداشته به راه راست بازگشتیم حالا همه چی آرومه به جز یک چیز مهم ... بله حجاب .

این مسئله هم انشالله به زودی توسط برادران و خواهران کوماندو حل می شود که خود بی حجابی عامل بلایای طبیعی و غیر طبیعی از جمله زلزله یا حتی خدایی نکرده انفجار ناگهانی یک جایی است .

اگر مروری به اخبار رسانه های ناراحتی چون فارس بی اندازید این روزها هیچ ملالی نیست جز چادر نپوشیدن بنده و شما حالا زیر چادر هر غلطی که دلتان خواست بفرمایید که انشالله موردی ندارد البته مشکل گویا این بار چادر تنها نیست و آستین های کوتاه و مدل موهای آقایان نیز در این طرح اصلاح خواهد شد .

هر چند عوامل فتنه اصرار دارند که مشکلات جامعه امروز بیکاری و بی پولی و فساد دستگاه های اداری و دولت است اما ما بیدی نیستیم که با این بادها بلرزیم و برای حل بحران های موجود در خیابان چادر سرکرده در منزل هایمان ... یک انسان اهل دلی می گفت با پیروزی انقلاب خیلی هم اوضاع ما تغییر نکرد قبل از انقلاب در خانه نماز می خواندیم در کافه های خیابان شراب نوش می کردیم . حالا در خانه شراب نوش می کنیم در خیابان نماز می خوانیم .

این روزها یاد کتاب « هزاران خورشید تابان » نوشته خالد حسینی افتاده ام و وضعیت زنان افغان در دوران حکومت طالبان دورانی که آن را دوره جهل و ستم بر مردم افغان می نامیدند ...

سفر و چند چیز دیگر

2010-05-04T01:35:00.000-07:00

شرح عکس : نمایی از زردکوه پوشیده شده در برف
و این لینک گزارش سفر البته با نگاهی متفاوت در سایت آفتاب

http://www.aftabnews.ir/vdcb5wb9.rhbwspiuur.html

طی سفری چند روزه (حوصله شمردن ندارم) به دیدار «چهارمحال و بختیاری» و « اصفهان » رفتم. اولی که سرزمین اجدادی بنده می باشد را بار سوم بود که می دیدم و دومی که را هم بار هزارم اما این سفر تفاوت بزرگی با سفرهای قبل داشت آن هم حضور دوستان و مجلس انس بود و بس یک کسی که اول اسم اش جواد حیدریان است در گفت و گو اختصاصی با خبرنگار ما می گوید : دوستی ما خیلی عمیق و ماندنی است دلیل اش هم این است که ما در دوران دوستی به یک دوره از فراموش نشدنی ترین قسمت های تاریخی زندگی مان برخوردیم و روزهای سبزی را در بهار88 با هم سپری کردیم و روزهای سرخی را در باقی مانده سال .
نمی دانم شاید دلیل اش همین باشد شاید هم تحمل بالای دوستان در زمان بدخلقی ها و از کوره در رفتن های من به خصوص سر صبح.
به هر حال می توانید جز به جز سفر را در گزارش تشریحی تصویری فرزندم صدرا محقق در وبلاگ نماندن بخوانید که کلا حیثیت جمع را به باد و ... داده است .
اما...
این روزها هر چند تا به دوستان در خانه هنرمندان یا کافه پراگ می رسم حالم خوب است اما بقیه روز کسل و خسته ام هنوز دو ماه کامل از سال 89 نگذشته که من با کوهی از مشکلات عجیب و غریب دست و پنجه نرم کردم اولی خطر بزرگی بود که با یک اشتباه سهوی یکی دیگر داشت گریبان مرا می گرفت و نزدیک بود در دستان پر مهر برادران گمنام 2 تا 6 سالی را به خوردن آب گوارا سپری کنم بیکار شدنم هم در پی آن اتفاق افتاد و البته با گیر و دارهای سازمان میراث فرهنگی دیگر حوصله ایی هم برای نوشتن در همشهری نمانده و من قالبا در منزل قیلوله می کنم .
البته مورد عجیب دیگر دعوت شدنم به کار در ... نیوز بود که رسما چیزی شبیه اعتراف تلویزیونی بود با حقوق بالا و ... بگذریم .
نمی دانم چند نفر برای همیشه از زندگی من حذف شدند اما در همین دو ماه واقعا حذف شدند برای همیشه سردبیری که دوست اش داشتم و اشتباه می کردم سردبیر دیگری که دوست اش نداشتم اما دلم برای خریت و ضعف شخصیت اش می سوخت و فقط مانده بودم تا کمکی کنم به بی قراری هاش و چند دوست دیگر همه اینها برای کار بود و پول هر کس دوستی اش را به قیمتی که به نظر خودش مهم و زیاد بود فروخت و من ماندم و یک جمله به یاد ماندنی از نیمه پنهانم میترا نوروزی که همیشه در گفت و گو با خبرنگار ما می گوید : دوره ما سر اومده خواهر فردین سال هاست که مرده.
البته درباره این سرخوردگی ها با جواد حیدریان و فروغ هم شبی در شهرکرد گپ مفصلی زدیم و والد حمایتگر و ابله وجودمان را کشف کردیم که همیشه ما را در ردیف آدم های فداکار اما سرخورده قرار می دهد حالا هم بنده برنامه قتل این والد حمایتگر را در دستور کار دارم .
هر چند هنوز هم نگران دوستان کافه نشین می شوم هنوز هم نگران احمد و زهرام نگران صدرا و جواد و از همه بیشتر نگران فروغ شاید هم به زودی این والد ابله مرا به قتل رساند نمی دانم .

ماه در آغوش سحر

2010-04-22T05:12:00.000-07:00

امواج آبی باد

در گرگ و میش بهاری بی رمق

ماه را در آغوشم نشاند

تو بودی

در امتداد دو ماه

یکی در آغوش من

دیگری سایه انداخته در باد

*برای نقاشی " ماه در آغوش سحر" تصویری که " بهمن زارعیان " از من کشید. استاد همیشه هام هر چند از او بی خبرم اما بدجوری دلم هوای آن آتلیه امن را کرده با بوی رنگ و تربانتین و ... نمی دونم هنوز هم نقشی که من از آفتابگردان کشیدم بر دیوار خانه استاد مانده یا نه اما این تصویر روبه روی تخت خواب من می ماند تا هر روز صبح اولین تصویری باشد که می بینم و به یاد بی آورم ماه در آغوشم سنگینی می کند .

آه پس که این طور

2010-04-21T09:01:00.000-07:00

بعضی وقت ها از همون خوره هایی که به جان صادق خان افتاده بود به جان بقیه آدم ها هم می افته الان همون خوره محترم به جان من افتاده که داره بند بند وجودم و می خوره و بهم یادآوری می کنه زمانه زمانه نامردی هاس زمانه ترسیدن زمانه تنهایی و من فقط بهش می گم : آه پس که این طور ...
اصلاحاتی هم اگر اتفاق بیفته باید از پایین باشه به بالا ما می خوایم جامعه رو عوض کنیم اما خودمونو ...
این روزها دروغ های در روز روشن رو دارم عق می زنم
این روزهام این روزهام شده تجدید خاطرات دیروزهام
دیروزهای لعنتی و امروزهای لعنتی تر

چند مثلا شعر و پیش خبر یک خبر مهم

2010-04-19T12:26:00.000-07:00

میان پلکان پلک تو تا شب راهی است که آن را بارها پیموده ام
بر بند پلکت را میان دو شب
و در بگشا
به روی پهنه رویا هایم
-
این کرور کرور عشق است که می بارد
می دانم عشق است
اما باور کن نمی دانم از کجای خدا می بارد
-
تنهایی غریب در این عشق
گم می شوم
در ابری مبهم
در غربت تا وهم
بگو
کجاست
کجایم
تنهایی عجیب در این بهار در این ابر

-
داغ گناه کاری بوسه های من به بازوان تو
زخم چشم نگاه بی حیای تو
به پیشانی من
جرم این هم آغوشی بی شرم
تاول های رسوایی است
به بازوان تو
به پیشانی من
-
نوزادگی در عشق
جنبندگی در خوابم
غر می زنم
بی تابم
با نق و نقم به تو می گویم
تابم بده
بجنبانم

پی نوشت :
ناخوشم دوستان اما از این همه ناخوشی بد سرخوشم ... این ناخوشی و دل شکستگی از نامردهای روزگار مشت مشت واژه سرازیر کرده به سفیدی کاغذهام - راستی خانه نشینم (به جز گزارش های که در ماه برای همشهری می نویسم) به زودی خبری رو منتشر می کنم از همکاری کوتاه مدتم با یک سایت تحلیلی خبری که خوندنیه داستان آدم فروش ها و نامردهایی که یادشون رفته ادب مرد به ز دولت اوست البته خدا رو شکر دولتم ندارن یعنی هر چی فکر می کنی تو مطبوعات ایران فاحشگان سیاسی هستند که برای اصولگرا ها سینه چاک می کنن برای اصلاح طلبا سایت راه می اندازند صد رحمت به آقا جواد وکیلی خودمون که حداقل پای عقیده اش می ایسته ...

2010-04-18T12:03:00.000-07:00

گربه ها بی اعتنا به عابران خسته و تنها
بی شرمانه در کوچه جفت گیری می کنند
کار امروز من این بود
حسادت به گربه ها ...

-
کافه پر شد
کافه خالی شد
من اما
تا آخرین لحظه
خالی خالی ماندم

-
سایه مرا بردی
بی سایه انگار مردم نگاهم نمی کنند
بی سایه
انگار من هم مرده ام
-
هنوز هم تا آخرین کنده بر شعر خویش می سوزم
تا آخرین کنده یک دقیقه مانده
فقط همین

-
گفته بودم : زندانبان خاطرات کهنه ایی هستم که به آزادیش ابد خورده
من هنوز هم همانم که بودم
بی سایه
بی کنده
بی شعر
بی وزن
بی قافیه
همیشه همین بوده
دروغ گفتم رفیق
هرگز رخصتم نداد
به هوا خوردن از انفرادی
در حیاط آزادی
این خاطرات ترک خورده

از آقا پشمک خان تا ببر بنگال

2010-04-05T06:42:00.000-07:00

این مرتیکه که در عکس رویت می کنید آقا پشمک سالاری است برای خودش که این روزها در فراق اش دلم خون است تا آخر هفته باید صبر کنم

این عزیز دل هم ببر بنگالی است بسیار زیبا که بدجوری دل ما را به درد آورده زنجیری که به گردن دارد

گربه سان ها کلا حیوانات دلربایی هستند حالا می خواهد پشمک باشد یا ببر بنگال :)

دیواری در شرق آسیا

2010-04-01T08:34:00.000-07:00

هر کجای دنیا که دیواری باشد و رخصتی برای نوشتن هر آنچه دوست داری دیگر انگار چیزی دوست نداری جز نام زیبای میرحسین موسوی

این شما و این پسر خوانده من " پشمک"

2010-03-17T12:46:00.000-07:00

پشمک جمعه می ره پیش مامانش که می شه دختر عمه من در این مدت که مهمون من بود خیلی بهش عادت کرده بودم اون روی تخت من می خوابید و من روی زمین کلا سوارم شده بود اساسی پشمک لقب ترسوترین و تنبل ترین گربه ایرانی را به خود اختصاص داده است اون یه برادر به اسم مخمل و یک خواهر به اسم پونه هم دارد و در مدتی که به خاطر جراحی چشم اش به استراحت بیشتر نیاز داشت و اون دو تا ارازل نمی گذاشتن مهمون خونه ما بود خلاصه اینکه نه تنها من که مادر و پدر و خواهرم هم حالا موندیم بدون پشمک چه کار کنیم ؟ شاید اصلا یه پشمک برای خودمون آوردیم واقعا این موجود دوست داشتنی آرامش عجیبی به آدم می ده از بس که خودش آرومه

دختران فراري به روايت مريم شاهسمندي

2010-03-16T01:54:00.000-07:00

مريم شاهسمندي دوست خوب و فعال بنده روزنامه نگار حوزه اجتماعي است از آْن دست روزنامه نگارهايي كه بر سر ماندن و رفتن در اين روزهاي ترديد و دو دلي ماندن را برگزيده و سرش به كار خودش گرم است به جاي گرفتن ژست هاي سياسي كه اين روزها مد جامعه روشنفكري ايراني شده به همان رسالت قديمي خود يعني روزنامه نگاري اجتماعي مشغول است از روزنامه عصر ايرانيان با مريم همكار شدم با هم بي كار شديم و دوباره با هم بر سر سفره ايي ديگر نشسته و دل سپرده ايم به اميد روزهاي سبز آينده اما داستان مريم به همين جا ختم نمي شود از اواخر سال 79 مريم به زير پوست شهر نفوذ كرد و با گوشت و پوست خود دردي نهفته در اين شهر پر هياهو را تجربه كرد .

تحقيقات ميداني او از دختران فراري و زنان خيابان دو سال به طول انجاميد و او سخت ترين اما پر تجربه ترين روزهاي حرفه ايي زندگي اش را سپري كرد مريم دست به قلم نشد تا داستاني تلخ اما حقيقي را روايت كند يادآوري اين خاطره ها براي مريم تلخ و رنج آور است اما بلاخره راضي شد قصه را روايت كند البته همچنان حاضر نشده دست به قلم ببرد قرار شد من به جاي اوبنويسم بعد از تعطيلات نوروز مريم خط به خط قصه را روايت مي كند و من روايت او را روي كاغذ مشق مي كنم .

مريم جان حق تو بيش از اينهاست هر چند زمانه ما زمانه نامردي ها و رنگ به رنگ شدن هاست زمانه آدم هاي هوچي و شلوغ كن زمانه آدم هاي ادعاهاي تو خالي اما هميشه در روي يك پاشنه نمي چرخد بلاخره روزي جامعه مطبوعاتي ايران فرق 15 سال تجربه كار عملي تو با چند سال شلوغ كاري بي نتيجه دوستان را مي فهمد بلاخره زمانه سبز شدن همه رنگ هاي شهر فرا مي رسد و سيه روي مي شود هر كه دروغ اش باشد . من به تو و ايستادگي ات افتخار مي كنم مريم خوبم فقط همين .

در اين لينك هم مي توانيد قسمت اول مصاحبه مريم شاهسمندي با سايت آفتاب را بخوانيد : http://www.aftabnews.ir/vdcdfs0n.yt09k6a22y.html

زندگي جنبشي

2010-03-14T00:21:00.000-08:00

سال 88 با همه بالا و پايين هاش روزهاي آخر را نفس نفس مي زند هواي زود گرم شده شهر و شكوفه هاي رقصان در باد و عطسه هاي آلرژيك بنده همه و همه نويد رسيدن سال نوي ديگري را مي دهد سالي كه خدا مي داند چه سرنوشتي در انتظار ايران ماست.
سال 88 شايد به ظاهر سال بدي بود سال شهادت جوانه هاي سبز سال اسارت ياران و دوستان سال گريز برخي از دوستان و ايستادگي بسياري ديگر اما در كل نگوييد كه سال بدي بود قبول ندارم.
سال 88 سال خودآزمايي بود سال بالا بردن آستانه تحمل سال تمرين صبوري سال ايستادن سكوت در برابر سد خشونت .
من در اين يك سال انگار يك عمر تجربه اندوختم ياد گرفتم با خشونت و جنگ به صلح و آزادي راهي نيست از دوستان دربند صبوري آموختم از شهداي جنبش حق طلبي .
در اين سال سخت ، تكليفم با خودم روشن شد فهميدم : عاشق اين خاك از آلودگي پاكم و يك بار براي هميشه آن هم همين حالا كه هيچ مشكلي براي خروج از كشور ندارم قاطعانه با خودم گفتم : من اينجا تا نفس باقي است مي مانم ...
من در اين سال سخت سبز زيستن را آموختم زندگي جنبشي ...
يادمان باشد ما با جنبش سبز زنده ايم و زندگي مي كنيم قرار نيست با جنبش بميريم قرار نيست در مسابقه « چه كسي بدبخت تر و آواره تر و غمگين تر است » شركت كرده مدال قهرماني به گردن بياويزيم .
نه اينكه منكر غم مادران عزادار باشم نه اما ما به سبزي جنبش زنده ايم و زنده بودن ما خاري به چشم دشمنان خواهد بود.
حالا كه ماندن و مبارزه كردن را انتخاب كرده ايم حالا كه زندگي جنبشي را برگزيديم پس آگاهانه انتخاب كرده ايم نه از سر جبر پس هر چه پيش آيد را خوش آمد گفته بياييم سبز سبز سبز زندگي كنيم .

احمد جلالي فراهاني آزاد شد

2010-03-08T22:54:00.000-08:00

شب گذشته احمد جلالي فراهاني آزاد شد لاغر و تكيده بود رنگ پريده با ريش بلند اما لبخندي بر لب داشت از اون قشنگ تر برق چشمان همسر و دختر احمد بود كه به يك دنيا مي ارزيد ...
بهترين خبر رفيق همين حضور توست هنوز دو روز نشده بود كه توي فيس بوك ات گله كردم كه چرا ما آمديم تو خانه نبودي خوشحالم كه اين بار ما آمديم تو خانه بودي
راستي مرغ ميناي احمد هم با احمد آزاد شد ...

احمد جلالي فراهاني را آزاد كنيد

2010-03-07T00:08:00.000-08:00

28 روز از بازداشت «احمد جلالي فراهاني » گذشت 28 روز است كه احمد زهرايش را نديده است جمعه شب با صدرا و جواد به ديدار همسر و دختر احمد رفتيم زهرا دخترك باهوش احمد هر سه نفر ما را شگفت زده كرده بود زهرا دختري است از جنس احمد به همان دانايي و مهرباني با همان روحيه جنجالي زهرا با اعتماد به نفس كامل از آينده اش مي گفت آينده ايي كه مي خواهد نقاش بشود و جالب تر از آن آرزوي عجيب زهرا كه مي خواست او هم به زندان برود .

فقط كاش احمد بود تا صداي سازش را هم مي شنيديم تا مرغ مينايش در قفس سكوت را نعره نمي كشيد كاش احمد بود تا از شيرين زباني ها و حاضر جوابي زهرا قند توي دلش آب شود كاش احمد بود تا از او مي پرسيدم : احمد يعني فردا كه زهرا نقاش بزرگي شد و نقش آزادي را كشيد او را هم به بند مي كشند؟ احمد اگر زهراي تو هم مثل من روياي سالوادوردالي شدن را گذاشت و روزنامه نگار شد اگر مثل پدر براي دردهاي زير پوست شهر بغض كرد سزايش انفرادي است ؟ كاش احمد بود تا مي گفتم رفيق يعني زهراي تو كه بزرگ شد رخصت مي دهندش به هوا خوردن از انفرادي در حياط آزادي ؟

احمد آدم سختي بود زير بار حرف زور نمي رفت حتي براي درآمدهاي كلان حالا كاش كسي باشد كه پيغام مرا به احمد برساند تا از قول من به احمد بگويد : احمد جان تو در حافظه تاريخي ما سبز ثبت شدي كوتاه بيا رفيق اگر اعتراف به ناكرده ها دل آنها را خنك مي كند و رهايت مي كنند اعتراف كن ما باور نمي كنيم تو اعتراف كن و اين بار كه به خانه ات آمديم خانه باش اين رسم مهمان نوازي نيست كه ما بيايم و تو نباشي .

دل نوشته صدرا را در اين لينك : http://namaandan.blogspot.com/

و دل نوشته جواد را در اين يكي : http://www.kalloo.blogsky.com/ بخوانيد .

بعد از نوشتن :

در حال نوشتن اين پست بودم كه خبر بدي شنيدم «مجتبي گهستوني» سخنگوی انجمن دوستداران میراث فرهنگی خوزستان تاریانا و رئیس بخش ان جی او های ستاد میرحسین موسوي در اهواز از روز چهارشنبه به دلایل نامعلوم بازداشت شده است او همان منبع خبري همشهري بود كه گفته بودند ديپلم دارد پس خبرش كذب است فعاليت هاي گهستوني براي حفظ ميراث خوزستان بدجوري دل برادران را به درد آورده بود . متاسفم كه اين خبر مهجور مانده است از دوستان عزيز سبز انديش تقاضا دارم در اطلاع رساني بازداشت وي همراهي كنند .

سحر بياتي 16 اسفند 1388

به ياد تهران امروز قديم

2010-02-28T02:04:00.000-08:00

عكس هاي اين پست از دبير عكس خوب و مهربان تهران امروز قديم «محمدقدمعلي» است عكس اول من و دوستانم را در 25 خرداد نشان مي دهد در حياط روزنامه عكس دوم هم در حياط همان روزنامه است كه دوست دربندمان دبير سابق اجتماعي روزنامه «احمد جلالي فر اهاني » و البته «حسن وزيني » دبير سياسي روزنامه را نشان مي دهد يادش به خير آن روزها ...

كوچ اجباري

2010-02-27T02:15:00.000-08:00

وبلاگم در بلاگفا مسدود شد همه آرشيو رفت براي هميشه فرت كلي شعر و نثر و ... اخرين پست اون وبلاگ فرداي بازداشت دوست و همكار خوبم « احمدجلالي فراهاني » در شوك بازداشت او نوشته شد كاش همين الان كه دارم اين پست و بي هيچ هدف و انگيزه ايي مي نويسم تلفن زنگ بزنه و خبر آزادي احمد را بشنوم تا يه دل سير اينجا شروع كنم به وبلاگ نويسي اين روزها نه اينكه حرفي براي گفتن ندارم نمي دونم چي بگم و چطوري بگم